Kiedy wymyślono soczewki kontaktowe ? Kto był ich prekursorem ?

Historia sięga aż do XVI wieku, a dokładnie roku 1508, kiedy to sławny geniusz Leonardo da Vinci opisał w swoim "Kodeksie oka" mechanizmy akomodacji oka, które mogły posłużyć do korekcji wad wzroku bezpośrednio na powierzchni oczu.

Leonardo bardziej zainteresowany był jednak poznawaniem tych mechanizmów w sensie naukowym, a nie w kierunku leczenia wad wzroku.

W 1636 roku sławny uczony René Descartes przedstawił pomysł korygowania wad wzroku za pomocą szklanej tuby wypełnionej cieczą umieszczonej bezpośrednio na oku - wystający koniec składał się z przezroczystego szkła ukształtowanego tak, aby korygować wizję. Niestety, takie rozwiązanie uniemożliwiało mruganie powieką, dlatego nie znalazło swojego zastosowania w praktyce.

W 1801 roku naukowiec Thomas Young w wyniku eksperymentów dotyczących mechanizmów akomodacji skonstruował wypełniony cieczą "okular", który można uznać za prototyp soczewek kontaktowych. Na bazie tego okularu Young zbudował soczewkę okularową dla mikroskopu. Podobnie jednak, jak w przypadku Leonardo da Vinci, urządzenie Younga nie miało służyć korekcji wad wzroku.

John Herschel, w przypisie Encyklopedii Metropolitalnej wydanej w 1845 roku przedstawił dwa pomysły korekty wad wzroku - specjalne kapsułki szklane wypełnione żelatyną oraz „odlew rogówki” wytłoczony z pewnego rodzaju przeźroczystego materiału. Herschel nigdy nie zrealizował swoich badań nad wdrożeniem tych pomysłów w praktyce, zostały one jednak podjęte przez kilku  niezależnych naukowców, takich jak Węgier Dr. Dallos (1992 rok), którzy udoskonalili metodę dokonywania odlewów na gałce ocznej. To umożliwiło produkcję soczewek, które po raz pierwszy były dostosowane do rzeczywistego kształtu ludzkiego oka.

Dopiero w 1887 niemiecki dmuchacz szkła F.E. Muller wyprodukował pierwszą soczewkę, przez którą można było patrzeć i która była tolerowana przez oko. W 1887 roku, niemiecki fizjolog Adolf Eugen Fick zbudował i po raz pierwszy pomyślnie dopasował soczewki. Podczas pracy w Zürichu opisał konstrukcję soczewek twardówkowych, które umieścił na mniej wrażliwej powłoce tkanki wokół rogówki i podjął próby ich dopasowania, początkowo na królikach, następnie na sobie i wreszcie na małej grupie ochotników. Soczewki te wykonane były techniką wydmuchiwania, a ich średnica wynosiła 18-21 mm. Fick wypełnił pustą przestrzeń pomiędzy rogówką a szkłem roztworem dekstrozy-D-glukozy. Fick opublikował swoją pracę „Contactbrille” w dzienniku Archiv für Augenheilkunde w marcu 1888. Soczewki Fick’a były duże, niewygodne i możliwe do noszenia jedynie przez kilka godzin. August Müller z Kiel w Niemczech skorygował własną poważną krótkowzroczność za pomocą bardziej wygodnych soczewek  twardówkowych wyprodukowanych samodzielnie w 1888 roku.

Również w 1887 roku Louis J. Girard wynalazł podobną twardówkową formę soczewki kontaktowej. Wydmuchiwane soczewki twardówkowe były  jedynymi soczewki kontaktowymi aż do lat trzydziestych, kiedy to do wyrobu soczewek zaczęto wykorzystywać  polimetakrylan metylu (PMMA).  W 1936 optometrysta William Feinbloom skonstruował pierwszą soczewkę wykonaną z tworzywa nieorganicznego, co czyniło ją lżejszą i bardziej wygodną.

W 1949 roku wynaleziono pierwsze soczewki "rogówkowe". Były one znacznie mniejsze od oryginalnych soczewek twardówkowych, umiejscowione jedynie na rogówce, a nie całej powierzchni oka i mogły być noszone aż do szesnastu godzin dziennie. Soczewki rogówkowe stały się pierwszymi masowo pojawiającymi się szkłami kontaktowymi w latach 60, jako, że ich wzór oraz techniki wytwarzania stały się bardziej wyrafinowane.